شعری درباره دامغان

دامغان
دامغان ای شهر عزت شهر نور ای بلندا اسمانت پر غرور
ای نگارین لاله گون ای شهر پاک شهر رادی شهر شادی شهر شور
ای زمین اسمانی مهد خور دوستدار مهربانی خصم زور
ای زبهر دشمنانت قعر گور وی برای دوستانت شوروسور
کاروان زندگانیت پر سرور دشمنانت چشمهاشان کور کور
خصم نادان قهر یزدان ننگ وزور دور بادا – دور بادا – ازتو دور
در جوانمردی و عزت در شعور چون سلیمانی اندر پیش مور
وز برای کشور ایران زمین هم تویی مانند یک فرخنده پور
اشک اشکان در هکاتم شهر پاک وارهانید دشت ایران از ستور
بر دزان گنبد کند صد افرین رستم دستانت اندر جنگ تور
شد ز عمرت هفتصد ده اسپری مر بدیدی صد هزاران ماه وخور
نام تو مانا به گیتی جاودان یاد تو فرخنده بادا پر غرور

پی نوشت :
هکاتم شهر : هکاتم پلیس یا صد دروازه قدیم
دزان گنبد : قلعه گردکوه
هفتصد ده : هفت هزار سال
اسپری : گذشت زمان